Fic D.gray-man Love of White Valentine
posted on 19 Feb 2009 17:26 by pokpoy40ละอองหิมะ
ว่ากันว่า เหมือนกับ เกล็ดแห่งสวรรค์
ที่ร่วงหล่นลงมาจากแดนสวรรค์
ชั้นคิดว่า ความคิดนั่นโง่เง่า
เพราะสิ่งที่ชั้นเห็นเป็นเพียงแค่.............
ละอองน้ำที่เกิดจากความเย็น
น่าแปลกที่ชั้นชอบเอามือไปรองรับ
แต่มันก็กลับอันตรธานหายไป
แต่กระนั้นก็ยังแบออกไปรองรับไม่รู้จักจบ
เหมือนที่ชั้นทำเป็นไม่สนใจนาย
แต่ในใจแล้ว รักนายสุดหัวใจ
นายคนเดียว........
..................................
....................
..........
......
..
.
“โอย คันดะครับ เดินช้าๆหน่อยสิครับ” หนุ่มน้อยผู้มีเรือนผมสีขาวบริสุทธิ์นาม ‘อเลน วอคเกอร์’ส่งเสียงรียกชายหนุ่มผมสีรัตติกาลตรงหน้าให้เดินช้าลงแต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผล
“ชิ ชั้นก็เดินตามปกติของชั้น นายมันอ่อนแอเองไอ้ถั่วงอก”
“เออ ใช่สิ ผมมันอ่อนแอ ทำอะไรไม่ได้ซักอย่าง” อเลนพูดกึ่งงอนกึ่งประชด
“รู้ตัวก็ดีแล้ว” คันดะตอบกลับมาอย่างเจ็บแสบอเลนจึงพูดเบาๆว่า “ประชดนะ รู้จักม่ายประชด นะ ห๊า”
“อะไรนะไอ้ถั่วงอกบ่นอะไรงึมงำคนเดียว”
“เปล่า~ ไม่มีอะไรหรอกครับ” อเลนตอบขึ้นเสียงสูง
“หึ อย่าคิดว่าชั้น งี่เง่า เหมือนแกนะ แกเวลาโกหกชอบขึ้นเสียงสูง ใช่มั้ยล่ะ” คันดะตอบอย่างรู้ทัน อเลนก็ได้แต่คิดในใจว่า ‘รู้ได้ไงเนี่ย’ แต่ตาของเขาก็ดันไปเห็นสร้อยสีเงินที่ประดับด้วยอัญมณีหิน โรสควอซ แกะเป็นรูปไม้กางเขน มีลายประดับเล็กๆ จึงได้ยืนจ้องอยู่นานจนคันดะรู้สึกรำคาญจึงลากอเลนออกจากแถวนั้นแล้วเข้าโรงแรมที่จองไว้ของแต่ละคน เพื่อรอหน่วยค้นหาที่จะมาในวันพรุ่งนี้
วันรุ่งขึ้น
“สวัสดีขอรับ ท่านวอคเกอร์ ท่านคันดะ” หน่วยค้นหาที่มาจากศาสนจักรแห่งความมืดเดินทางมาถึงก็กล่าวคำสวัสดี
“สายัณห์สวัสดิ์ เช่นเดียวกันฮะ” อเลนทักทายพอเป็นพิธีการ
“เออ” สั้นๆง่ายๆออกมาจากปากของคันดะ
“ไปกันเถอะขอรับ ทางศาสนจักกรแห่งความมืดแจ้งสถานที่มาแล้วขอรับ”
“ที่ไหน”
“เชิญตามมาเถอะขอรับ” หน่วยค้นหาพูดอย่างใจเย็นต่างกับคันดะลิบลับ
ที่เนินเขาสูงแห่งหนึ่ง
“ที่นี่เหรอครับ ไม่เห็นมีอะไรผิดปกติเลยนี่ครับ”
“คิกๆๆ จะมีได้ยังไงล่ะจ๊ะ อเลน เพราะว่านี้เป็นกับดักยังไงล้า~”เด็กตัวเล็กที่ดูเหมือนพูดชายแต่เป็นผู้หญิงเอ่ยขึ้น
“เธอต้องการอะไร โร้ด” อเลนถามออกไปพร้อมตั้งท่าเตรียมสู้
“ต้องการเธอไงล่ะหนุ่มน้อย โนอาคนที่ 14 ผู้ทรยศ” ร่างของหน่วยค้นหากลับกลายเป็นโนอาแห่งความรื่นรมย์
“แก โนอา” คันดะเริ่มแค่นเสียงชักมุเก็นออกมาเตรียมพร้อม
“โอ๊ะโอ อย่าดีกว่านะ ไม่งั้นชั้นไม่รับประกันความปลอดภัยของอเลนหรอกนะ”ทันทีที่คันดะหันไปดูอเลนก็พบว่า แขนที่เป็นศาสตรานั้นถูกตรึงด้วยหมุดขนาดใหญ่พร้อมโร้ดที่นั่งอยู่ข้างๆในมือมีเทียนของหล่อนอยู่
“จำนน ซะเถอะ เอ็กโซซิตส์” ลอร์ดโนอา ทีกี้ มิกส์ พูดขึ้น
“ชิ ปล่อย ปล่อยเจ้านั่นไป” คันดะออกเสียงเอ่ยขึ้น
“ไม่ เพราะความต้องการชั้นคือ อเลน ไม่ใช่แก” โร้ดพูดขึ้น “แล้วรับรองว่าชั้นไม่ปล่อยแกให้รอดแน่ๆ ทีกี้”
“เธอชื่ออะไร พ่อหนุ่ม ชั้นจะเอาไปเก็บไว้แน่ะ”
“ชิ ไคจูอิจิเก็น (อาณาหนอนแมลงหนึ่งมายา)”
ผ่านไป 2-3 ชั่วโมง
“แฮ่กๆๆ” เสียงของคันดะที่เริ่มเหนื่อยหอบหลังจากที่สู้กับทีกี้
“โอ๊ะ เสียเวลาไปนานเลย โร้ดก็เรียกแล้วด้วย งั้นไว้มาเล่นกันทีหลังดีกว่านะ เอ็กโซซิตส์” ทีกี้พูดจบก็เดินก้าวเข้าไปในประตูที่ผุดขึ้นมาจากพื้นดินแล้วหันหลังมาพูดอีกว่า “ชั้นจะคอยอยู่ที่ดาดฟ้า อาคารร้าง ตรงตรอก 13 นะพ่อหนุ่ม”
“กรอดด ชั้นต้องช่วยแกออกมาให้ได้ ไอ้ถั่วงอก อย่าเป็นอะไรไปเด็ดขาดเชียว” คันดะเอ่ยออกมาแล้ววิ่งลับตาเข้าไปในสายหมอกที่มืดมน
ตัดมาทางด้าน อเลนและฝ่ายโนอา
“อือ ที่นี่มัน โอ๊ย!!!” อเลนที่ตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองถูกตรึงไว้กับกางเขนสีขาวซึ่งตอนนี้ได้ย้อมด้วยสีเลือดของเขา
“อ้าว รู้สึกตัวแล้วงั้นเหรอ อา~เลน~” เสียงที่เย็นเยียบของโร้ดดังขึ้นจากข้างล่างที่ปกคลุมด้วยหมอกหนา
“เธอต้องการอะไรกันแน่ โร้ด”
“เอ ชั้นก็แค่อยากเล่น แล้วก็....ทดสอบอะไรนิดๆหน่อยๆนะ”โร้ดพูดแล้วพลางยิ้มเย็น
“โร้ด เจ้าหนุ่มเอ็กโซซิสต์นั้นมาถึงทีนี้แล้วนะเนี่ย”ทีกี้พูดขึ้น หลังจากที่ก้าวออกมาจากประตูที่เป็นพลังของโร้ด คำพูดนั้นทำให้อเลนรู้สึกแปลกในไม่ใช่น้อย
‘คันดะงั้นเหรอ จะตามมาทำไมกัน ทำไมไม่ไปที่ศาสนจักร คนอย่างผม มันมีค่าอะไรสำหรับคุณกัน เป็นแค่ของเล่นงั้นเหรอครับ ถ้าเห็นเป็นอย่างนั้นก็อย่ามาช่วยเลยจะดีกว่ามั้งครับ’
“ปัง โครม!!!!!” เสียงของประตูที่พังลงมาพร้อมกับซากของอาคุม่านับ 10 ตัวล้มระเนระนาดลงมาพร้อมกับร่างคนๆหนึ่งก้าวเข้ามา
‘คะ คันดะ’
“แก๊..ปล่อยเจ้าถั่วงอกเดี๋ยวนี้” คันดะตวาดเสียงแข็งกร่าว
“โอโห้ ยังมีแรงอีกงั้นรึเนี่ย” โร้ดเอ่ยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์
“ห...นี..หนีไป!!! หนีไปซะ คันดะ!!! ผมเป็นโนอาลำดับที่ 14 โนอาผู้ทรยศ ทั้งหมดเป็นเรื่องจริง”
“.......”
“ผมพยายามกีดกั้นทุกคนออกห่างจากผม กลัว..กลัวว่าจะทำร้ายครอบครัว ทำร้าย คนที่ผมรัก”
“................”
“พยายามหลอกตัวเองว่า ตัวผมยังเป็นเอ็กโซซิตส์อยู่ ผมรู้เรื่องนี้ตั้งแต่จบศึกที่จัตุรัสนาวา”
“...............................”
“ผมรู้ รู้มาตลอด แต่ก็ยังหลอกตัวเอง”
“แกนะ ไม่ได้หลอกตัวเองเจ้าถั่วงอก”
“เอ๋” อเลนเงยหน้าขึ้นมาพร้อมคราบน้ำตา
“แกนะ ยังเป็นเอ็กโซซิตส์อยู่ แขนซ้ายของแกนะเป็นเครื่องยืนยันไม่ใช่รึไง !!!!!!!! ”
“..........................”
“ว่าแกนะยังเป็นเอ็กโซซิตส์ และแกก็บอกเองว่า จะเป็น ผู้ช่วยเหลือ ไม่ใช่รึไง!!!!!!!!!!!! ”
“อ้าวๆๆ ทะเลาะกันซะแล้ว เอางึ้ดีกว่ามาโยนหัวโยนก้อยกันดีกว่า”
“งี่เง่า สิ้นดี จะทำอะไรก็ทำ”
“แต่ว่าไม่โยนธรรมดาหรอกนะ นายนะต้องเอาไพ่โจ๊กเกอร์มาจากทีกี้ให้ได้นะ”
“ก็เอาสิ เอาไงก็ได้”
“อ่ะๆ แต่ว่า ถ้าการต่อสู้ยืดเยื้อ อเลนอาจจะตายก็ได้น้า~” โร้ดพูดขึ้นแล้วยิ้ม
“ก็ได้”
“งั้นก็เริ่มได้เลย”
“มาสู้กันจริงๆจังๆซะทีสินะ พ่อหนุ่ม”
“เชอะ แต่มันก็ไม่เหมือนเดิมทีเดียวหรอกนะโนอา เพราะว่า...”คันดะพูดพร้อมสำแดงฤทธิ์มุเก็น
“แกต้องแพ้ต่างหาก”
“ทำได้ก็ลองดู”
“โครม คราม เคร้ง” เสียงต่างๆนาๆที่เกิดจากการปะทะกันระหว่างทีกี้กับคันดะ ดังขึ้นๆ เรื่อยๆ แต่ตอนนี้เลือดที่ไหลออกจากตัวอเลนที่มีมากมาย เริ่มทำให้อเลนอ่อนเพลีย
‘กลัว กลัวเหลือเกิน กลัวว่าจะไม่ได้บอกเค้าคนนั้น คนที่ผมรักสุดหัวใจ คนที่เย็นชา ปากร้าย แต่ก็ซ่อนความอบอุ่นเอาไว้ กลัวจริงๆ’ ความคิดชั่ววูบนั้นทำให้อเลนตะโกนออกไป
“ผม...ผมรักคุณคันดะ!!!!!!!!!!!” อเลนตะโกนออกไปพร้อมน้ำตา คันดะจึงหันหลังไปมองอย่างรวดเร็ว
“อย่า.....อย่าตายนะ!!!!!จะแพ้ก็ช่าง จะไม่ได้ตัวผมก็ช่าง แต่อย่าเจ็บตัวเพราะผมไปมากกว่านี้เลย ผมขอร้อง”
“.................”
“อย่าให้ตัวเองบาดเจ็บไป.....ม...า..ก..กว่า.นี้เลย นะ”
“หึ ถึงจะต้องตายชั้นก็จะพาแกกลับไปให้ได้ ชั้นไม่ทิ้งแกหรอก เจ้าถั่วงอก” อเลนได้ยินดังนั้นถึงกับพูดอะไรไม่ออก
“ก็คงยืดเยื้อแล้วไม่ได้สินะ” เมื่อคันดะพูดจบก็ฟันลงที่ไหล่ขวาของทีกี้ แล้วเดินไปหยิบไพ่โจ๊กเกอร์สูทของทีกี้
“นี่สินะของที่เธอต้องการ” คันดะโยนไพ่โจ๊กเกอร์ไปให้โร้ด “ก็ได้ เกมส์นี้นายชนะ” ว่าแล้วก็หายไปคันดะจึงรีบวิ่งไปที่กางเขนเพื่อเอาอเลนลงมา
“เป็นอะไรมั้ย เจ้าถั่วงอก”ถึงจะเป็นข้อความที่มีฉายาที่เขาเกลียดแสนเกลียดแต่อเลนก็รู้สึกถึงความอบอุ่นจากคำพูดนั้น
“มะ...ไม่เป็นไรครับ ขอบคุ..ณ....มาก....ครับ” พูดยังไม่ทันจบคันดะก็ดึงตัวอเลนเข้าไปกอด
“จะให้ชั้นทิ้งแกไปคนเดียวงั้นรึไง เจ้าบ้า”
“.............”
“ชั้นให้เจ้านี้กับนายอเลน” คันดะควักสร้อยที่ทำจากโรสควอซมาใส่คอให้อเลน
“เอ๋ สร้อยนี้มัน”
“ก็เห็นนายจ้องอยู่นานเลยซื้อมาให้” คันดะพูดแล้วถามต่อว่า “แล้วเรื่องที่นายพูดว่า รักชั้น เนี่ยจริงรึเปล่า”
“อะ...เอ่อ” อเลนอ้ำอึ้งสักพัก “ระ...เรื่องจริงครับ” ถ้าอเลนไม่รู้สึกผิดไป หน้าเขาคงแดงฉานไปแล้ว
“หึๆ เอาหูมานี้สิ อเลน” เมื่ออเลนยื่นหูไปให้คันดะก็กระซิบว่า “ชั้นก็รักนายเจ้าถั่วงอก” แล้วงับหูอเลนไปทีนึง
“คะ..คันดะ อื้ม” พูดไม่ทันจบคันดะก็ก้มลงจูบอเลนทันที
.
...............
…………….
…………………………
……………………………..
…………………...........
……………
………
......
.
สองมือทีผสานกันอยู่ตรงนี้
ช่วยบอกชั้นทีได้ไหมว่าไม่ได้เป็นเพียงความฝัน
เสมือนกับชั้นได้สัมผัสหิมะที่ยากจับต้องมานาน
เหมือนกับมีนายอยู่ตรงนี้อย่างไรกันเล่า
นาย...............
...........อเลน วอคเกอร์…………….
หิมะงามของชั้น
ของชั้น.....คนเดียว......
...................................................................................................................................................................................
สวัสดีคร้า เราเกรท หรือ นู๋โร้ด เด็กใหม่นะคร้า ขอความกรุณาด้วย ฟิคนี้มาจากฟิคที่ Dek-d เองอ่ะ เห็นว่า เรตติ้งที่นู่นไม่ค่อยดี
อยากลองเปลี่ยนบล็อคดูบ้าง เลยมาเล่น Exteen ดู เหมือนบ้านดีนะค่ะ ว่าไหม? ^^ อยากเป็นเพื่อนกับทุกคนจังเลย อ้อ รักทุกคน
ที่มาคอมเม้นท์กันน้า ถ้ามีอะไรไม่ดีบอกมาเลย เกรท จะได้ปรับปรุง >^< รักคร้า จุฟๆๆ
edit @ 19 Feb 2009 17:32:54 by [~[ Rode CameLot ]~]